[ « 4 » وَ اعْصِمْنِي مِنْ أَنْ أَظُنَّ بِذِي عَدَمٍ خَسَاسَةً أَوْ أَظُنَّ بِصَاحِبِ ثَرْوَةٍ فَضْلًا فَإِنَّ الشَّرِيفَ مَنْ شَرَّفَتْهُ طَاعَتُكَ وَ الْعَزِيزَ مَنْ أَعَزَّتْهُ عِبَادَتُكَ « 5 » فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ مَتِّعْنَا بِثَرْوَةٍ لَا تَنْفَدُ وَ أَيِّدْنَا بِعِزٍّ لَا يُفْقَدُ وَ اسْرَحْنَا فِي مُلْكِ الْأَبَدِ إِنَّكَ الْوَاحِدُ الْأَحَدُ الصَّمَدُ الَّذِي لَمْ تَلِدْ وَ لَمْ تُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَكَ كُفُواً أَحَدٌ ] و مرا از اين كه به تهيدست فقيرى گمان پستى برم ، و به ثروتمندى گمان برترى ورزم حفظ فرما . چه آن كه شريف كسى است كه طاعت تو او را شرافت داده ، و عزيز كسى است كه عبادت تو او را به عزّت نشانده ، پس بر محمد و آلش درود فرست و ما را از ثروتى كه تمام نمىشود بهره‌مند كن ، و به عزتى كه از بين نمىرود يارى ده ، و ما را به جانب بهشت جاودانه روانه ساز ؛ همانا تو يكتا و يگانه و بىنيازى ، نزاييدى و زاييده نشدى ، و احدى برايت همتا نبود . نگاه يكسان به ثروتمند و نيازمند از سيره‌هاى انسان سخاوتمند و با كرامت اين است كه وقتى نعمتى به او روى مىآورد بازگو مىكند و شكر خدا را بجا مىآورد و رفتارش نيز تأييدى بر اين نگرش است . و گاهى از دست دادن ثروت و مال را هم درس عبرت و آزمايش براى خويش مىداند و هرگز دارايى را افتخار و ارزشى براى مقام خود نمىپندارد . بر خلاف بخيلان پست همّت كه هميشه ناله و فريادشان گوش فلك را كر كرده